Eg var ad kikja a sidustu blogg og hef komist ad thvi ad upplysingaflaedid hefur verid heldur litid undanfarid! Svo margt hefur gerst ad thessi faersla verdur long...en vonandi ekki leidinleg.

Fyrir thad fyrsta fekk eg malariu um daginn, en hun var vaeg, thokk se Trudy sem attadi sig a thvi heldur snemma og for med mig a skituga litla heilsugaeslustod i thorpinu okkar. Ef eg var ekki med malariu thegar eg for thangad tha hef eg a.m.k. fengid malariu thar...
Eg var heima i tvo leidinlega daga og las ofsalega thykka bok a medan. Var afskaplega stolt af thvi ad lesa svona hratt. Merkilegt nokk ad eg thurfti ad fara til Afriku til ad byrja ad lesa almennilega aftur. Um leid og eg klara eina bok herna tha byrja eg a theirri naestu.

I tharsidustu viku for eg til thorps i nordurhluta Uganda, sem heitir Rackoko. Fyrst thegar eg kom thangad hugsadi eg (og allt staffid sem for): "Ji thurfum vid ad vera her i viku, hvenaer forum vid til baka?" En svo spiladist bara vel ur vikunni og nu get eg varla bedid eftir ad fara aftur...adallega til ad hitta nyjan vin sem eg eignadist...hann heitir Ojok Francis.
Og allar vinkonur minar sem thyrstir i sludur...setjist bara rolegar aftur i saetid ykkar, hann er 11 ara og er i grunnskola ABC i Rackoko.

Ojok Francis er serlega adladandi og brosmildur drengur, sem kom mer ekkert serstaklega a ovart fyrr en eg heyrdi soguna hans.

I januar sidastlidinn, thegar Francis var i gardinum sinum ad tina graenmeti med fjolskyldunni, braust ut mikill skogareldur sem umkringdi gardinn theirra. Thad virtist engin leid til ad sleppa...
Skyndilega henti Francis graenmetinu a jordina og byrjadi ad hlaupa gegnum eldinn. Hann hljop og hljop thar til hann kom ad svaedi sem virtist oruggt. Hann beid thar i um klukkustund thar til eldurinn hvarf ad mestu og lagdi svo leid sina aftur i gard fjolskyldunnar, en adeins til ad finna alla fjolskylduna (thau voru 8 talsins, med honum) brennda til dauda.
Hann langadi ekki til ad lifa lengur og hugsadi mer ser ad hann myndi leita eldinn uppi og enda lif sitt.
En (eins og hann lysti thvi) fannst honum eitthvad aftra ser, einhver rodd innra med honum sem hann likti vid Gud, sagdi: "Thad er astaeda fyrir thvi ad thu ert a lifi, fardu til baka i thorpid og segdu ollum hvad gerdist". Hann gerdi thad. Miskunnsamur samverji for med Francis a spitala i Gulu heradi thar sem var hlud ad honum. Stuttu sidar foru opinberir starfsmenn ad fa ahuga a mali Francis og komu honum inn a heimavist ABC skolans i Rackoko, thar sem hann yrdi langt i burtu fra thessum slaemu minningum. Enn sem komid er hefur Francis engan studningsadila...en ekki mikid lengur ef eg fae einhverju radid.
Francis byrjadi i 3. bekk (primary 3) og gengur vel, einkum midad vid allt sem a undan hefur gengid.
Hann langar til ad verda kennari i framtidinni (enda hafa kennararnir komid honum i foreldra stad) og svo langar hann til ad eignast 3 born, eina stelpu og tvo straka. Hann lagdi mikla aherslu a ad hann aetladi ad laera af mikilli samviskusemi til thess ad "verda einhver" i framtidinni. Eg hlo og sagdi honum ad hann vaeri nu thegar einhver, og ekki bara einhver, heldur einhver mjog serstakur...





Annars er brjalad ad gera, og ser ekkert fyrir endan a thvi. Eg er ad vinna af mer rassgatid og med heilan verkefnalista. Thetta var thad sem eg vildi, er mjog anaegd yfir thvi ad vera ekki bara sjalfbodalidi ad nafninu til...

Simanum minum var stolid i gaer...svo ekki hringja i mig!

I sidustu viku for eg sudur til svaedis sem heitir Rakai med Florence...thad var agaett, en frekar threytandi ferdalag thar sem eg er buin ad vera a stodugum theytingi undanfarid. Var ordin eitthvad slopp thegar eg kom heim i gaer en eg tok nokkrar malariutoflur og leid mun betur. Baud bilstjoranum i te og syndi honum myndir fra Islandi.

Ljosmyndakeppnin er komin a fullt swing, vid erum buin ad stofna ljosmyndaklubb og eg er buin ad dreifa einnota myndavelum a lidid. Kaerar thakkir, thid sem styrktud verkefnid!!! Thvi midur vantar enn pening, mig vantar um 50.000 kall til ad koma ut a slettu. Eg minni thvi aftur a, ef thid viljid styrkja...ad leggja inna reikninginn sem eg skrifadi i sidasta bloggi.

Nu vil eg einnig nyta taekifaerid til ad oska nyfaeddri leikkonu i vinahopnum til hamingju...hun heitir Nanna og er Gunnarsdottir...eda "Nanna Gunn", saella minninga fra Reykjum. Leiklistin byrjadi greinilega snemma ad faedast i henni...
Skal fyrir ther Berta min...sem ert a leid til storborgarinnar ad verda fraeg, litla saklausa blaeygda islenska stelpan ur 101 Reykjavik, sem eitt sinn gekk bara i baettum hippabuxum.

Kaer kvedja fra heitu Afriku (I Rackoko var svo heitt ad vid vinkonurnar thurftum ad sofa berrassadar med blaut handklaedi yfir okkur...Olivia bleytti meira ad segja rumid sitt...ekki i theirri merkingu samt...),

Beta kokoshneta.

I sidustu viku fekk eg hugmynd um ad halda ljosmyndakeppni fyrir unglingadeildina, enda eru thetta serstaklega haefileikarikir krakkar. Eg raeddi thetta vid yfirmennina og leist theim mjog vel a. Hins vegar er thetta alfarid i minum hondum thar sem enginn hefur ekki tima til ad sinna sliku nuna. Thess vegna vil eg bjoda ther ad vera med og styrkja verkefnid. Hugmyndin er thessi:

Ljosmyndakeppnin – “Picture with a purpose”

Aaetlun:

Bjoda ahugasomum nemendum ad fylla ut litinn spurningalista um ljosmyndun, sem eg mun leggja fyrir tha a manudaginn eftir viku (30. mars). Thvi naest fer eg i gegnum spurningalistana og vel 40 nemendur sem fa ad taka thatt i keppninni. Hugmyndin er ad naela i tha sem eru ahugasamastir og skila thannig varanlegri arangri. Vidkomandi tharf hvorki ad eiga myndavel ne ad vita neitt um ljosmyndun, adeins ad hafa ahuga.

Midvikudaginn thar a eftir (1. april) mun eg standa fyrir ljosmyndanamskeidi fyrir 40 thatttakendur. Thvi midur er timinn naumur thar sem krakkarnir fara i fri eftir 20. april svo ad eg verd ad hafa hradar hendur. Eftir ljosmyndakennsluna mun eg deila ut einnota myndavelum og gefa krokkunum akvedinn timaramma til ad klara filmuna, t.d. viku (i mesta lagi).

Thegar myndavelunum er skilad fer eg med thaer i framkollun a ljosmyndastofu sem eg er buin ad semja vid. Eigandinn er tilbuinn til ad styrkja verkefnid med thvi ad gefa fria framkollun og afslatt af staekkunum. Thvi naest vel eg og/eda vidkomandi nemandi bestu myndina hja hverjum nemanda fyrir sig. Hana staekkum vid og holdum sidan ljosmyndasyningu i skolanum. Datt lika i hug ad bjoda uppa thatttoku med myndaseriu, tha myndum vid ekki staekka eina bestu mynd vidkomandi nemanda heldur hafa margar litlar myndir sem segja akvedna sogu.

Thegar kemur ad thvi ad daema myndirnar eru tveir valkostir i stodunni:

1. Eg stofna domnefnd til ad velja bestu myndirnar
2. Gestir a ljosmyndasyningunni kjosa bestu myndirnar

Loks er spurning hvort haegt vaeri ad veita verdlaun fyrir bestu myndina, audvitad vaeri skemmtilegast ad geta gefid litla/odyra myndavel sem fyrstu verdlaun og yta thannig undir ad vidkomandi haldi afram ad taka myndir  - thad er; skila thannig varanlegum arangri ad ollum vonum. Onnur eda thridju verdlaun er lika spurningamerki.

Thegar allt er skodad mun kostnadurinn samt verda um 80.000 ISK, og tha er eg bara ad tala um kostnad fyrir einnota myndavelum og svo 40 staekkunum. Svo ad min spurning er thessi: Ert thu tilbuinn til ad vera hluti af verkefninu med thvi ad gefa myndavelar eda staekkanir? Eda jafnvel verdlaun? Ef svo er, tha byd eg ther ad leggja thina upphaed inna eftirfarandi reikning:

0303-26-003323

kt. 290384-2659

Kvedja,
Beta.

 

 

Jaeja gott folk, tha er komid ad thridja blogginu i thessari aesispennandi rod blogga fra Uganda. Sidustu thremur vikunum hef eg varid i ad kynnast stadnum og folkinu, vinna a skrifstofunni og sidast en ekki sist hofum vid starfsfolkid verid ad taka myndir af OLLUM bornunum fyrir studningsadilana. Verkinu er ekki lokid en thad er komid aleidis. Auk thess dreifdum vid spurningalistum fyrir bornin, thar sem thau fraeda okkur um heimilishagi sina og ahugamal.

I naestu viku fer eg adeins utur baenum, til Rakai og thvi naest fer eg nordur til Rackoko ad gera slikt hid sama, taka myndir og dreifa spurningalistum fyrir studningsadilana. Samstarf okkar a skrifstofunni hefur tekist med eindaemum vel, ad minu mati, og eg finn mig strax heima. Enda svo eg vitni i Stefan vin minn fra U.S. and A.: "Wow, you're in Uganda? Man you're so lucky!!! I love the people there! Aren't they the best???" Stefan tekur oft mjog sterkt til orda, t.d. kallar segir hann ad allt sem lykti illa lykti eins og rass. En i thetta sinn held eg ad hann hafi hitt naglann a hofudid, folkid i Uganda er med eindaemum orlatt og gladvaert.

Eg bjost ekki vid ad fa menningarsjokk, thar sem eg hef farid adur til Afriku. En sidasta laugardag virdist eg hafa fengid eitthvad i likingu vid slikt sjokk. Eg var buin ad heyra hrikalegar sogur um mannat, barnafornir og uppreisnarheri, heimsaekja alnaemissjuklinga og lesa hrikalega bok. Skyndilega minntist eg thess ad eg er barn ljossins og tharf ekki ad dvelja vid thessa hluti, tho mikilvaegt se ad gera ser grein fyrir theim. Eg minntist thess einnig ad ekki tharf ad leita langt til ad heyra ogedslegar sogur fra Vesturlondum. Hins vegar liggur munurinn kannski adallega i thvi ad vegna menntunarskorts og, thar af leidandi, fafraedi hefur folk ekki sama val og folkid okkar heima. Thad minnti mig a hversu mikilvaegt ABC starfid er; ad fjarfesta i menntun barna, sem vonandi munu svo krefjast thess i framtidinni ad oll born i Uganda fai somu taekifaeri til menntunar.

Thess ma geta ad eg er i miklum netvandraedum her a bae, mun thvi midur ekki geta bloggad eins oft og eg vil, ne heldur hlada inn morgum myndum. En fyrir trygga lesendur bendi eg a ad kikja her inn reglulega

Eg hef flutt mig um set. Eg deili ibud med ugandskri stelpu sem er 27 ara og heitir Olivia. Eg er med dasamlegt serherbergi, bara betra en heima, hehe… thratt fyrir ad kongulaer, kakkalakkar og moskitoflugur seu tidir gestir. Vid deilum badherbergi og eldhusi en stofan okkar er a verondinni fyrir utan. Vid erum fjorar i somu husalengju sem hongum alltaf saman. Hinar tvaer heita Naomi og Cynthia. Thaer vinna allar hja ABC barnaskolanum og/eda a skrifstofu ABC.  Undanfarid hofum vid skipst a ad t="on">lace wt="on">eldalace> fyrir hvora adra, annad hvort med gaskut eda paraffin/kolaeldavel. Eg eldadi pasta og nautahakk fyrir thaer um daginn, med hvitlauk, olifum og osti…mmm…thaer filudu thad vel. Eg er buin ad smakka alls kyns faedi her, i kvold er komid ad Naomi ad t="on">lace wt="on">eldalace>. Hun er algjor paeja, by the way. Held samt ad henni se ognad af gridarlegum eldamennskuhaefileikum okkar hinna.

Olivia (vinstri) og Cynthia (haegri)

> >

Undanfarid er eg adallega buin ad vera ad snattast a skrifstofunni, fyrir utan ad keepa Trudy company, leika vid Josh og Ruthie og hanga med stelpunum (vid forum i pool um daginn, theim fannst thad rosalegt). Audvitad er ekkert gridarlega spennandi ad vinna a skrifstofu hjalparsamtaka i framandi landi. Manni finnst eins og madur eigi ad vera ad sinna meira “hands on” vinnu eins og ad gefa fataekum bornum ad borda. EN…malid er, ad eg er ad laera alveg rosalega mikid. Eg er ad kynnast hinni hlidinni, einhvern veginn. Ollu sem liggur a bakvid starfid, hvad tharf ad gerast til ad thad gangi upp, afla upplysinga um bornin fyrir studningsadila og svo framvegis. En thessi “administrative” hlid godgerdarstarfseminnar er mjog ahugaverd og einkar mikilvaeg (augljoslega). Theirri hlid hef eg ekki kynnst eins vel hingad til. En ef til thess kemur ad eg vinni vid slikt i framtidinni tha er eg nu reynslunni rikari. Thetta krefst nefnilega mjog praktiskrar nalgunar, thad er ad morgu ad hyggja og madur verdur ad vera virkilega akvedinn til ad na einhverju fram. Svo virdist a.m.k. sem Trudy (annar stofnenda ABC skolans her) hafi tamid ser hugarfar vidskiptakonu ad morgu leyti, enda er hun serlega afkastamikil og akvedin.

> >

A morgun forum vid med personulega spurningalista i skolana til ad fa upplysingar fyrir studningsadila, allt i allt erum vid ad tala um 4000 born…

I naestu viku thurfum vid svo ad taka myndir af ollum bornunum, fyrir thessa somu adila. Eg var ad vonast til ad fa ad stjorna thvi svolitid, en eg mun ekki geta tekid neinar arty farty myndir, thetta verdur ad vera mjog praktiskt thvi bornin eru svo morg, bara minuta med hverju barni og svo naesti, og svo naesti…vid verdum lika fjolmorg ad taka myndirnar, thvi annars taeki thetta alltof langan tima. Thad verdur samt frabaert ad hitta oll bornin og minna sig thannig a af hverju madur er ad lace wt="on">t="on">geralace> thetta allt saman.

> >

Sem fyrr, virdist eg alltaf enda uppi i mjog local hverfum thegar eg ferdast, eiginlega ghetto-um. Og thetta ferdalag er engin undantekning. Eg er viss um ad eg se eina hvita manneskjan i 20 km radius thadan sem eg by, fyrir utan Trudy audvitad. En hun fer um allt a bil, eg hins vegar, eg rolti ut um allt. Og ekki baetir t="on">lace wt="on">urlace> skak ad thad er fangelsi rett hja husinu okkar og nu er eg buin ad lenda i thvi tvisvar ad thad se verid ad faera fanga a risastorum pallbil um leid og eg geng framhja. Svo eru born gjorn a ad elta mig og thar sem eg heft had ekki i mer ad reka thau i burtu tha tharf eg stundum ad fylgja theim aftur heim. En thetta er gott fyrir mig, mjog karaktermotandi. Svo ekki se nu minnst a hvad thetta byggir upp sjalfstraustid, hehehe

> >

Fyrsta ordid sem eg laerdi her er: “Musungu”

Getid hvad thad thydir…

Eg undirbjo mig vel fyrir Afrikuforina med stoppi a Englandi hja minum kaeru vinum, Honnu og Alex (p.s. theim sem hafa ahuga a ad hjalpa Alex ad laera islensku er bent a facebook). Med thvi a eg vid ad, ekki adeins keypti eg moskito faelu krem, heldur trod eg i mig mat, nammi, ostum, raudvini og kaffi eins og enginn vaeri morgundagurinn.

Thad kom i ljos, a brottfarardag fra London, ad thad getur tekid 4 og 1/2 klst ad keyra fra Harpenden a Heathrow. Thar hafid thid thad! Eins og ad keyra til Akureyrar.

Thess ma geta ad eg hitti Cate vinkonu i St. Albans med Honnu, thad var frabaert. Vid forum a Wagamamas og raeddum margt, minnst um fortidina (tho margs se ad minnast) en mun meira um framtidina, drauma, hugsjonir og thar fram eftir gotunum. Og, eins og venjulega, tha gaf hun mer byr undir vaengina thegar eg deildi med henni naestu skrefum og framtidarsyn.

Eftir langt ferdalag fra Heathrow, gegnum Dubai og loks Addis Ababa, lenti eg i Entebbe (bae, rett sunnan vid Kampala, hofudborg Uganda). Thad for ekki betur en svo ad eg missti af Florens, starfsmanni ABC sem atti ad saekja mig a flugvollinn. Svo ad eg endadi a thvi, eftir 2 og 1/2 tima bid, ad taka leigubil a "eitthvad ABC barnaheimili i Kitetika" en mer til mikillar armaedu vissi enginn hvar Kitetika var. Eg sagdi ad thad vaeri eins konar uthverfi nordan Kampala svo ad vid keyrdum af stad. Eftir tho nokkra leit fundum vid loks skola ABC og bilstjorinn skildi mig eftir. Tha toku a moti mer ringladir heimamenn sem vissu ekkert hvad atti ad gera vid mig. Loks for einn nemandi med mer, King Solomon (eins og hann kys ad kalla sig), pikkadi upp vespu og svo keyrdum vid thrju, eg, King Solomon og bilstjorinn, asamt farangrinum, heim til Trudy (sem er onnur stofnenda ABC skolans). Thar tok hun a moti mer, hissa en glod, gaf mer ad borda og kynnti mig fyrir bornunum sinum, Josh og Ruthie. Thau eru baedi fimm ara, aettleidd born Trudy og manns hennar, Francis. Joshua fannst nokkurra vikna gamall i goturaesi a medan Ruth fannst, alika gomul, undir tre a bananaplantekru.

Ruth



Joshua

Naesti dagur var rolegur, eg svaf til ruml. 9 eftir dasamlega sturtu og 12 tima svefn. Eg og Trudy spjolludum a verondinni, bordudum morgunmatinn hennar Annette (eda; morgunmatinn sem hun bjo til, vid stalum ekki morgunmatnum hennar). Svo forum vid i yngri bekkina i barnaskolanum. Trudy var eins og uppistandari og svo kom eg og sagdi "Hae". Thau stordu bara a mig...

Thvi naest forum vid a skrifstofuna thar sem eg hitti allt teymid; Florens, sem hafdi bedid eftir mer a flugvellinum, Patriciu, Agnes, Naomi, Moses, Oliviu, Bosco, Doreen, Rachel Jennifer og marga fleiri. Trudy for heim fljotlega en eg for i midbaeinn med Florens til ad na i nokkur born. Thad tok tima sinn en thad verdur ad segjast ad eg var buin ad gleyma thvi hvad thad er othaegilegt ad lita svona allt odruvisi ut en allir adrir. Thvi naest forum eg og Florens aftur a skrifstofuna, eg kikti a facebook og svo keyrdum vid heim. Thar beid min dyrindis kvoldmatur i bodi Trudy og Francis.

Ég er, á allan hátt, búin að halda mig við áætlun mína í dag. Hún samanstóð af sjónvarpsglápi á náttfötunum, nammi í morgunmat, svefni, bókalestri og bara miklu áti yfir höfuð. Að einu atriði undanskildu, að vísu. Fór í kortérsleiðangur hingað útá hótel Óðinsvé til þess að redda smjöri fyrir sósuna. Smjöri sem ég kláraði í jólabakstur í síðustu viku. En ég fór á náttfötunum svo að það sleppur, finnst mér. Langt síðan ég hef séð pabba svona stressaðan; "er ekkert smjör til??? Keypti enginn meira smjör fyrir hátíðarnar? Það á eftir að brúna kartöflurnar og gera uppbakaða sósu. Og líka á morgun! Ætlarðu ekki að fara að skræla?"

Svo að í dag hringdi ég í eina nágrannann sem ég þekki vel og ekki telst dónalegt að trufla á jóladag, Nönnu vinkonu. Það vildi svo til að hún var að vinna í móttökunni á Óðinsvéum og taldi nú í lagi að stela nokkrum hótelsmjörstykkjum, þessum litlu sem maður fær með brauðinu og forréttunum. Þess má geta að hún spurði morgunverðargæjann um leyfi.

Það fór allt saman vel. "Ég sagði að ég myndi redda þessu, og ég gerði það," sagði ég kokhraust við pabba í dag. Og hann sagði jafnvel enn öruggari; "Ég efaðist líka aldrei um það." Aðeins svalari heldur en í gær þegar hann var að missa sig yfir kartöflunum og smjörleysinu.

Fyrir utan þennan litla "hiksta" eru aðfangadagur og jóladagur búnir að vera frábærir hingað til. Margt rifjast upp. Gömlu hefðirnar eru alltaf jafn frábærar. Messan fyrst, svo hamborgarhryggurinn og uppvaskið, sem verður að klárast til þess að við fáum að opna pakkana. Allt niður í jólatréð og skrautið, tónlistina og allar jólabíómyndirnar.

Er líka búin að lenda í nokkrum samtölum um jólin í fyrra. Ég er búin að hlakka mikið til jólanna núna. Enda voru þau svolítið öðruvísi hjá mér í fyrra. Nú, hvernig þá?

Í fyrra var ég í Brasilíu. Þorláksmessu var eytt í Ríó de Janeiró, borðandi carpaccio á hverjum einasta veitingastað með Nönnu ásamt þjóni sem elti okkur frá fyrsta staðnum, þegar hann var búinn á vakt. Við fórum í keppni um það hver fyndi ljótasta jólaskrautið. Þar var keppnin hörð því jólaskrautið var sérstaklega ljótt. RISASTÓRIR pakkar og RISASTÓRIR jólastafir alls staðar. Ofklæddir jólasveinar sem hefðu átt að vera berir að ofan með jólasveinahúfu miðað við hitann.

Á aðfangadag vorum við snuðaðar í Ríó, þar sem rútumiðanum mínum hafði verið stolið gerðum við ráð fyrir því að annar miði yrði prentaður út fyrir mig á rútustöðinni. Kommon, það var aðfangadagur jóla. Neeee.....
Hvað sem því líður eyddum við aðfangadegi að mestu í rútu. Á jóladag vorum við í São Paulo. Og jóladagur var ekki eins og hann "á" að vera. EN...þegar ég hugsa til baka, var hann ekki svo slæmur. Að vísu átti ég erfitt með að tjá mig á portúgölsku, að vísu voru allir meira og minna í glasi, að vísu var fólk sem ég þekkti ekkert að gefa mér gjafir á meðan ég hafði engar handa þeim. Að vísu endaði hann með reifpartýi og afskaplega leiðinlegri einsleitri teknótónlist og brasilískum unglingum sem reyktu mikið gras.

En hann var öðruvísi. Ekkert hægt að bera þá saman.

Eins átti ég annan aðfangadag í flugvél, núna þegar ég hugsa um það, jólin 2005. Jóladegi var eytt í Eþíópíu. Hef sagt mörgum ykkar söguna af því þegar ég fór að leita að súkkulaði, en það gekk illa. Sjoppugæjarnir í fátækrahverfinu áttu bara Egypskt súkkulaði sem var hvítt af elli en átti að vera brúnt. Kók í gleri var samt auðvelt að fá, mér til mikillar ánægju og yndisauka.

Ég ætla að snúa mér að næsta máli á dagskrá, næstu mynd í sjónvarpinu. Það var verið að bjóða mér yfir í spilakvöld en það væru eiginlega svik við jóladag. Mýrin er í sjónvarpinu. Ég veit ekki hvað skal gera. Má fara að hitta vini sína á jóladagskvöld? Það mátti ekki í gamla daga.